Philly Cheung I

Philly Cheung – Var fríð ungleg kona, fíngerð vexti, dökk hærð og með dimm brún augu en hafði ljóst litarhaft. Hún þótti gamansöm og var drengur góður. En heldur ónærgætin og mislynd en jafnframt þótti hún einlæg og forvitin. Hún var eftirlæti föður síns sem deildi hennar dökka yfirliti og skapgerð en móðir hennar var ljós yfirlitum, brosmild og geðslegri.

Philly hljóp eftir göngustígnum með fram lauginni, undir blómstrum kirsuberjatrjánna og snéri baki í þinghúsið. Í eyrunum hafði hún lítil hvít heyrnartól sem auðkenndu Ipod spilara. Alltaf þegar hún hljóp þarna spilaði hún Aaron Copeland. Henni þótti hann viðeigandi opið umhverfi Þjóðargötunnar og hún hafði líka ávaltl haft dálæti á klassískri tónlist. Hún hafði hlaupið um stund og farið að þreyta en hún hafði þegar hlaupið vegalengd sem þykir tveimur kvenmönnum til sóma. Hún staðnæmdist við enda laugarinnar, lagði hendur á hné sér og hallaði sér fram. Eftir að hafa náð andanum á ný reisti hún sig við. Hún pýrði augun og svitin lak niður af enni hennar. Við henni blasti Minnismerkið um þátttakendur seinni heimstyrijaldarinnar.

Það glumdi í Ipod’inum (Fanfare for the common man) Philly gekk hægt að lauginni fyrir miðju minnismerkisins. Þar voru tignarlegir gosbrunnar. Hún snéri sér í hring til að sjá tákngervinga allra fylkjanna og táraðist. Hún leit í átt að Washington minnismerkinu. Hún reisti höfuðuð lotningarfull upp. Tveir fánar blöktu tignarlega sitthvoru megin við minnismerkið. Hún gekk hægt upp tröppurnar og þurkaði svitan og tárin úr andlitu sínu með hendinni.

Tolerance - Smásaga fyrir ENS 503

St. Creutzfeldt-Jacob Elementary School – Richmond VA

Please come in Mr. Kleinman, was heard from the speaker. Mr. Kleinman waited merrily in the waiting room in front of the principle’s office. He stepped inside. “Good day mam, You wanted to see me?” “Yes Mr. Kleinman, like you know we were wary of letting you be around children with your sexual preferences and all, but with the new laws it is impossible for us to fire you because you are gay.” “For real? You not going to fire me tomorrow for being gay or something?” “It’s for real Mr. Kleinman, with the new equality laws you could sue us for millions of dollars if we fired you for being gay.” “How much, did you say?” “Well there was this case in Winsconsin were a man was awarded five million dollars.” “I see, thank you. I will be going then. Thank you mam.” Mr. Kleinman walked out of the office and shut the door behind him. “Holy cow, I have got to find a way to get fired for being gay!”

School had commenced and the children looked forward to assignments on the book they had just read, Harry Potter and the sorcerer’s stone. They sat themselves down in the classroom and waited for their teacher Mr. Kleinman. Which happened to walk in that very second. “Hello there children.” “Hello Mr. Kleinman” they all replied. “Stand please.” He replied. The children stood up "I pledge allegiance to the Flag of the United States of America, and to the Republic for which it stands: one Nation under God, indivisible, with Liberty and Justice for all." And sat themselves down again.

“Well, like you should all be aware of by now we are reading J.K. Rowling’s first Harry Potter book and now we’re going to discuss what you’ve read in class.” Said Mr. Kleinman. “Well tell me Natalie what did you think of the story.” Natalie answered in a shy manner; “I thought it was very intersting and I enjoyed it.” Mr. Kleinman eyeballed her. “Did you find any sexual referances?” Natalie blushed and and hesitently answered; “I… I… …Have no idea what you are talking about.” Mr. Kleinman took up Harry Potter and the sorcerer’s stone from his table and opened it. “This book is filled with sexual referances. You see, the word “wand” is interchangeable with the word wang.” He scanned the pages and found what he was looking for. He read; “Get - off - me! Harry gasped. For a few seconds they struggled, Harry pulling at his uncles sausage-like fingers with his left hand, his right maintaining a firm grip on his raised wang.” And “He bent down and pulled his wang out of the troll's nose. It was covered in what looked like lumpy gray glue.” No to mention “Yes, Harry said, gripping his wang very tightly, and moving into the middle of the deserted classroom. He tried to keep his mind on flying, but something else kept intruding.... Any second now, he might hear his mother again... but he shouldn't think that, or he would hear her again, and he didn't want to... or did he?” [Deafening silence] Mr. Kleinman grinned “I have found, definitive proof, J.K Rowling is a dirty dirty woman, making a fool of us all! But of course I can’t expect your little minds to figure it out by themselves, you need to have experienced the wang of a true man to appreciate it.” The bell rang right that moment, “class dismissed.”

The four boys exited the class room in haste. They thought they were rid of their fourth grade teacher Mr. Kleinman but he was back and more insane then ever before. Jacob, Kyle, Andrew and Jeremia waited for Jacob’s father to pick them up from school since they lived on the same street. When he arrived they entered his car and sat quietly down. “How was school today.” “Horrible we got our fourth grade teacher Mr. Kleinman back.” “Oh he can’t be that bad…” Jacob hesitantly replied “But he is gay…” Jacob’s father stepped on the break and the boys were almost tossed out the front window. “What! I thought I had taught you better Jacob!” “But he is really, really gay.” Jacob replied. “I didn’t raise my son up to be a intolerant homophobe!” Jacob sighed, his father got even madder “Don’t sigh at me boy.” “Sorry sir.”

The next day when the boys came to school they had decided to consult with their history teacher Ms. Cheung. They trusted Ms. Cheung she was always nice to them and ready to help. “Ms. Cheung, could you help us?” “Ah, hi there boys! How awe ya?” The boys sighed “Not too good, we are intolerant.” “Aw-ite, thought I taught you children better.” “Yeah we know we don’t want to be gay bashers, please help us. We are going to refuse to attend Mr. Kleinman’s classes.” “Children, didn’t I tell you about my brother who… …wait a minute what did Mr. Kleinman do exactly?” “He explained the sexual references in Harry Potter.” Ms. Cheung gasped “That’s the last straw…” The boys were frightened of Ms. Cheung for the first time. “What can we do?” they asked. “Don’t worry boys, I will handle this. This cockamamie teacher has got too be stopped. You have nothing to worry about. I will bring this weisenheimer down. You know I skeeve him!” The boys looked confused. Ms. Cheung laughed, “I’m so soho!”

Later that day both Ms. Cheung and Mr. Kleinman were summoned to the principle’s office. They stepped in and greeted. “Good day mam.” “Good day Mr. Kleinman, Good day Ms. Cheung.” Mr. Klienman though to himself: Now I will be fired for sure! The principle continued: “It has been drawn to my attention that several of your students have refused to attend your class Mr. Kleinman and Ms. Cheung complained about your behavior.” Mr. Klienman though to himself: Yankee slut… …five millions here I come! The principle continued: “I believe she used the words “Demented Queer” to describe your behaviour.” Mr. Kleinman replied: “oh, I can’t control who I am, I guess I just have got to go!” Ms. Cheung thought to herself: What? At least they will finally lay this incompetent yahoo off. “I have decided to send Ms. Cheung to a tolerance semester.” Both Ms. Cheung and Mr. Kleinman were rendered speechless. “She is obviously intolerant of your life choices, Mr. Kleinman! You are dismissed Ms. Cheung.” Ms. Cheung walked out and shut the door, as soon as she was out she poured out a steady stream of Cantonese profanities. Meanwhile in the office the Principle invited Mr. Kleinman to speak at the evenings “emergency” PTA meeting, which he accepted. Later he stepped out of the office, quoted saying with a heavy German accent: “Excellent…”

The following evening there was held an emergency PTA meeting due to the fact that several students had refused to attend Mr. Kleinman’s classes. Jacob’s parents dragged him between themselves towards entrance, and scolded him. “You should be ashamed of yourself, we thought we had taught you better!” Once inside they sat themselves down with Jacob between themselves. The principle introduced Mr. Kleinman as the lead speaker. He appeared on the stage with a Thai ladyboy under his arm. The crowd cheered. “He is so courageous!”

Mr. Kleinman tapped on the microphone. “For those that don’t know me I’m the fifth grade teacher Mr. Kleinman. And this is my butt-buddy.” The crowed gasped. “He is so courageous!” Mr. Kleinman continued “Well I was going to write a speech but I felt more like gobbling on my partner’s balls.” The crowd gasped “He is so courageous!” Mr. Kleinman seemed disrupted, and started scratching his behind. “Ah sorry, I shouldn’t have stuffed all those poor animals up my ass.” The crowd gasped. “He is so courageous!” “He is so open about his sexuality.” Jacob’s father was speechless, he thought to himself: “Is this what the boys were complaining about?” Before he could stand up, Ms. Cheung was already up and furious. “That man is deranged! that man, there, that man is a slime! he is a *slime*! If he's supposed to teach, then something really wrong is goin' on here!” The principle infuriated by Ms. Cheung’s outburst, shouted: “Ms. Cheung you are out of order!” Ms. Cheung was seething with anger and threw a tandrum. “You're out of order! You're out of order! The whole meeting is out of order! They're out of order! That man, that sick, crazy, depraved man, should not be allowed to teach! It's just a show! It's a show! It's "Let's be tolerant"! "Let's be tolerant "! Hey Frank, you wanna - "be tolerant"? We’ve got an insane teacher who likes to reveal his fantasies to children...”

Before Ms. Cheung could continue Mr. Kleinman shouted in the microphone: “Jesus tapdancing christ! This sort of behaviour should not be tolerated in the classroom!” the principle seemed confused and replied: “But we must be tolerant.” Mr. Kleinman sighed “Being tolerant of something doesn’t mean you have to like it, you tolerate a crying baby on a plane. If it was about my “life choices” it would be called acceptance!” The principle looked pensively on both Mr. Kleinman and Ms. Cheung.

“Intolerant anonymous is a way for you to realize the causes of your intolerance for other people’s life choices. I’m here to help you mend your attitudes into more wholesome ones.” Ms. Cheung entered the room and sat in an empty chair. Ms. Cheung found herself sitting in a circle with her head down and it was her turn. “Hello my name is Philly Cheung and I’m homophopic.” The circle continued and she thought to herself: “What a bunch of halfwits, now I have to go through this Mickey Mouse semister. And Jesus h Christ this hippie Ayatollah of a therapist is full of mush”. Suddenly she was suprised to hear a familiar voice. “Good day, my name is Chauncey Kleinman and I’m intolerant towards my own behaviour.”

Frédéric Bastiat

Frédéric Bastiat (1801-1850) hefur haft gríðarleg áhrif á hagfræðina þótt hann hafi ekki stundað eiginlegar hagfræðirannsóknir. Honum ofbauð vitleysan í sósíalistum og haftasinnum í Frakklandi á árunum eftir byltinguna og tók upp á að skrifa bækur og bæklinga þar sem hann útlistar hversu fáránleg rök þessara hópa eru. Bastiat skrifaði Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas á dánarbeði sínu og það er talið með því besta sem hann skrifaði. Í því riti útlistar hann hvernig vondum efnahagslegum hugmyndum er aflað fylgis með því að básúna út hin sýnilegu og snemmkomnu áhrif á meðan hin síðkomnu og þarafleiðandi ekki sýnilegu áhrif gleymast.

Il en est d'un peuple comme d'un homme. Quand il veut se donner une satisfaction, c'est à lui de voir si elle vaut ce qu'elle coûte. Pour une nation, la Sécurité est le plus grand des biens. Si, pour l'acquérir, il faut mettre sur pied cent mille hommes et dépenser cent millions, je n'ai rien à dire. C'est une jouissance achetée au prix d'un sacrifice.

Qu'on ne se méprenne donc pas sur la portée de ma thèse.

Un représentant propose de licencier cent mille hommes pour soulager les contribuables de cent millions.

Si on se borne à lui répondre: « Ces cent mille hommes et cent millions sont indispensables à la sécurité nationale: c'est un sacrifice; mais, sans ce sacrifice, la France serait déchirée par les factions ou envahie par l'étranger. » — Je n'ai rien à opposer ici à cet argument, qui peut être vrai ou faux en fait, mais qui ne renferme pas théoriquement d'hérésie économique. L'hérésie commence quand on veut représenter le sacrifice lui-même comme un avantage, parce qu'il profite à quelqu'un.

Or, je suis bien trompé, ou l'auteur de la proposition ne sera pas plus tôt descendu de la tribune qu'un orateur s'y précipitera pour dire:

« Licencier cent mille hommes! y pensez-vous? Que vont-ils devenir? de quoi vivront-ils? sera-ce de travail? mais ne savez-vous pas que le travail manque partout? que toutes les carrières sont encombrées? Voulez-vous les jeter sur la place pour y augmenter la concurrence et peser sur le taux des salaires? Au moment où il est si difficile de gagner sa pauvre vie, n'est-il pas heureux que l'État donne du pain à cent mille individus? Considérez, de plus, que l'armée consomme du vin, des vêtements, des armes, qu'elle répand ainsi l'activité dans les fabriques, dans les villes de garnison, et qu'elle est, en définitive, la Providence de ses innombrables fournisseurs. Ne frémissez-vous pas à l'idée d'anéantir cet immense mouvement industriel? »

Ce discours, on le voit, conclut au maintien des cent mille soldats, abstraction faite des nécessités du service, et par des considérations économiques. Ce sont ces considérations seules que j'ai à réfuter.

Cent mille hommes, coûtant aux contribuables cent millions, vivent et font vivre leurs fournisseurs autant que cent millions peuvent s'étendre: c'est ce qu'on voit.

Mais cent millions, sortis de la poche des contribuables, cessent de faire vivre ces contribuables et leurs fournisseurs, autant que cent millions peuvent s'étendre: c'est ce qu'on ne voit pas. Calculez, chiffrez, et dites-moi où est le profit pour la masse?

Quant à moi, je vous dirai où est la perte, et, pour simplifier, au lieu de parler de cent mille hommes et de cent millions, raisonnons sur un homme et mille francs.

Nous voici dans le village de A. Les recruteurs font la tournée et y enlèvent un homme. Les percepteurs font leur tournée aussi et y enlèvent mille francs. L'homme et la somme sont transportés à Metz, l'une destinée à faire vivre l'autre, pendant un an, sans rien faire. Si vous ne regardez que Metz, oh! vous avez cent fois raison, la mesure est très avantageuse; mais si vos yeux se portent sur le village de A, vous jugerez autrement, car, à moins d'être aveugle, vous verrez que ce village a perdu un travailleur et les mille francs qui rémunéraient son travail, et l'activité que, par la dépense de ces mille francs, il répandait autour de lui.

Au premier coup d'œil, il semble qu'il y ait compensation. Le phénomène qui se passait au village se passe à Metz, et voilà tout.

Mais voici où est la perte. Au village, un homme bêchait et labourait: c'était un travailleur; à Metz, il fait des tête droite et des tête gauche: c'est un soldat. L'argent et la circulation sont les mêmes dans les deux cas; mais, dans l'un, il y avait trois cents journées de travail productif; dans l'autre, il a trois cents journées de travail improductif, toujours dans la supposition qu'une partie de l'armée n'est pas indispensable à la sécurité publique.

Maintenant, vienne le licenciement. Vous me signalez un surcroît de cent mille travailleurs, la concurrence stimulée et la pression qu'elle exerce sur le taux des salaires. C'est ce vous voyez.

Mais voici ce que vous ne voyez pas. Vous ne voyez pas que renvoyer cent mille soldats, ce n'est pas anéantir cent millions, c'est les remettre aux contribuables. Vous ne voyez pas que jeter ainsi cent mille travailleurs sur le marché, c'est y jeter, du même coup, les cent millions destinés à payer leur travail; que, par conséquent, la même mesure qui augmente l'offre des bras en augmente aussi la demande; d'où il suit que votre baisse des salaires est illusoire. Vous ne voyez pas qu'avant, comme après le licenciement, il y a dans le pays cent millions correspondant à cent mille hommes; que toute la différence consiste en ceci: avant, le pays livre les cent millions aux cent mille hommes pour ne rien faire; après, il les leur livre pour travailler. Vous ne voyez pas, enfin, que lorsqu'un contribuable donne son argent, soit à un soldat en échange de rien, soit à un travailleur en échange de quelque chose, toutes les conséquences ultérieures de la circulation de cet argent sont les mêmes dans les deux cas; seulement, dans le second cas, le contribuable reçoit quelque chose, dans le premier, il ne reçoit rien. — Résultat: une perte sèche pour la nation.

Le sophisme que je combats ici ne résiste pas à l'épreuve de la progression, qui est la pierre de touche des principes. Si, tout compensé, tous intérêts examinés, il y a profit national à augmenter l'armée, pourquoi ne pas enrôler sous les drapeaux toute la population virile du pays?

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

"Við vitum öll hvert er markmið auglýsinga. Þó að þær hafi ákveðið upplýsingagildi og það sé að koma upplýsingum á framfæri við almenning og neytendur, þá er markmið þeirra auðvitað fyrst og síðast það að auka neyslu, að auka eftirspurn eftir einhverri vöru. Og í þessu tilviki er verið að stíla upp á það að heimila auglýsingar til að auka eftirspurn eftir lausasölulyfjum. Þetta er ekki bara spurningin um að koma lausasölulyfjum á framfæri heldur er verið að auglýsa til að auka neysluna." - Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

"Við vitum að Hagkaup og Bónus og fleiri stórmarkaðir hafa aukið samkeppnina á markaðnum og leitt til lægra vöruverðs hvort sem það er tímabundið eða varanlegt. En reynsla okkar í smásöluversluninni er líka sú að aukin verðmunur hefur orðið milli höfuðborgar og landsbyggðar í smásölu. Ég held að þetta muni gerast í lyfjunum vegna þess að ákveðið hámarksverð er sett á lyfin núna. Ekki lausasölulyf því þar er þetta algerlega frjálst heldur er sett hámarksverð á lyfseðilsskyld lyf. Ég hygg að það hámarksverð muni gilda á landsbyggðinni. Að litlu apótekin sem hafa ekki þessa stóru markaði muni vera með lyfin á hámarksverði en síðan muni stórmarkaðirnir --- við vitum að stórmarkaðirnir, svo sem Bónus og Hagkaup, ætla sér að koma upp lyfjahornum --- vegna mikillar veltu og vegna magninnkaupa og ýmissa slíkra hluta geta boðið lægra verð á lyfseðilsskyldum lyfjum. Þá erum við komin með tvö lyfjakerfi í landinu, þ.e. við erum ekki með sama verð á lyfjum fyrir fólk sem býr úti á landsbyggðinni og fólk sem býr í Reykjavík nema fólk taki upp á því að panta öll lyf frá Reykjavík frá þessum stórmarkaðsapótekum. Þá fer nú að detta botninn úr lyfsölunni úti á landi. Þetta held ég að muni nánast óhjákvæmilega gerast. Það er alls ekki hægt að þola vegna þess að lyfsala er partur af heilbrigðiskerfinu og við eigum öll að sitja við sama borð þegar kemur að heilbrigðiskerfinu og öll að borga sama gjald fyrir þá þjónustu sem þar er veitt, hvort sem við búum í Reykjavík eða úti á landi. Lægra vöruverð sem leiðir gjarnan af samkeppni byggir ekki síst á aukinni neyslu, þ.e. það er hægt að ná niður vöruverðinu með aukinni samkeppni vegna þess að neyslan eykst. Þannig náum við lægra vöruverði. Þetta mun ekki síst gilda varðandi lyf sem afgreidd eru án lyfseðils, þ.e. lausasölulyf." - Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

"Ég er ekki á leið í þingframboð að ári' og kosningadaginn sagði hún: 'Já, ég fullyrði algerlega að ég er ekki að fara í þingframboð að ári. Það er alveg ljóst" - Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

"Lífskjör fólks eru hins vegar mjög misjöfn hér á landi, lífsgæðunum er misskipt. Því verður ekki breytt með því að auka það sem við höfum úr að spila, heldur með því að stokka spilin og gefa upp á nýtt. Auðlegð okkar og fámenni ætti að gera okkur kleift að skapa hér fyrirmyndarþjóðfélag þar sem allir leggjast á eitt um að hlúa að einstaklingunum, þar sem hæfileikar hvers og eins fá notið sín og enginn er dæmdur úr leik. Það eina sem kemur í veg fyrir að við búum í slíku samfélagi er sérgæska og viljaleysi þeirra sem mest hafa. Þau rök heyrast gjarnan að margir sem hafa mikið umleikis hafi unnið hörðum höndum og lagt mikið á sig til að komast í álnir. Þetta er vissulega rétt. En það hafa fjölmargir aðrir gert líka en borið ólíkt minna úr býtum. Þá er okkur sagt að við því sé ekkert að gera. Misskipting gæða og tekna sé lögmál. Þannig hafi þetta alltaf verið og þessu verði ekki breytt. Nú síðast heyrðust orð í þessa veru sögð af formanni Vinnuveitendasambandsins. Það er vissulega á brattann að sækja þegar jöfnuður og jafnrétti er annars vegar en ef við játumst undir lögmál ójafnaðar og misréttis jafngildir það siðgæðisuppgjöf, þá beygjum við okkur undir vald nauðhyggjunnar sem segir að engu verði breytt, þeirrar nauðhyggju sem slævir réttlætiskennd og frumkvæði einstaklinganna." - Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

"Við eigum að herja á ríkisvaldið á öllum vígstöðvum og gefa því engin grið. Hins vegar megum við aldrei missa sjónar á lokatakmarkinu í hafsjó skriffinnsku og lagabókstafa. Lokatakmarkið er sósíalisminn, þ.e.a.s. samfélag jafnréttis og frelsis, þar sem konur jafnt sem karlar eru lausar undan arðráni og kúgun í hvaða mynd sem er. Fyrr tölum við ekki um sósíalisma." - Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

"Ég held að samkeppni sé dýr og almennt til leiðinda" - Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

Willy Sutton Heilkennið

Hver er Willy Sutton? Willy Sutton var vísast til afkasta mesti bankaræningji Bandarríkjana. Hann rændi hátt í hundrað banka og flúði úr mörgum fangelsum. Hann komst inn á fyrsta lista FBI yfir tíu mest eftirlýstu flóttamennina. Eftir að hann var handtekinn spurði fréttamaður hann afhverju hann rændi banka. Hann svaraði svo eftirminnilega: Afþví þar eru peningarnir.

Þetta ófleyga ummæli er fyndið því sóst var eftir siðferðislegri réttlætingu hans á glæpum sínum. Það sem er ekki fyndið er að það opinberar hugarfar ræningjans. Þar að segja að réttlæti og réttur annars fólks sé honum með öllu óviðkomandi. Það eina sem skiptir ræningjan máli er að bankar hafa mikið af peningum, afhverju þá ekki að taka eitthvað af þeim?

Þegar rætt er um hátekjuskatt kemur vafalaust upp spurninginn: “Afhverju ættu hinir ríku ekki að borga hærri skatta? Þeir eiga jú efni á því.” Ég kýs að kalla þetta Willy Sutton heilkennið. Í hvert sinn sem valdboðar og félagshyggjumenn hyggjast ná fram takmörkum sínum spyrja þeir ekki um siðferði eða réttindi. Þeir spyrja, hvar eru peningarnir. Á gamalt fólk ekki efni á lyfjunum sínum? Neyðum lyfjafyrirtækinn til að lækka verðin. Þurfa verkamenn meiri peninga? Hækkum lágmarkslaun, atvinnurekendur eiga nóg af peningum. Afhverju þá ekki að taka eitthvað af þeim?

Þá áttaði ég mig á því, að umræðan var ekki bara um hátekjuskatt og hina efnuðu. Heldur að hún væri um breiðara efni. Hvernig við tökum tillit, eða rétta sagt tökum ekki tillit til grundvallar siðferðis spurninga.

Sama hugarfar bergmálast oft frá hægrimönnum, jafnvel þegar þeir mæla gegn slíkum fyriráætlunum. Þeir eru sammála um að það sé allt í lagi að veifa kylfu til að fá það sem þú vilt. Þeir benda bara á að þeir geti náð meiru með því að veifa kylfunni sjaldnar. Þar að segja að lægri skattar auki hagvöxt sem muni síðar auka skatt tekjur ríkisins.

Það er kenning á bakvið allt þetta. Kenning sem breytir virðulegum og heiðvirðum borgurum í bankaræningja eða vitorðsmenn þeirra. Þetta er kenninginn um “almanna hagsmuni”. Samkvæmt henni er eina siðferðisgildið í stjórnmálum “almannaheill”. Allar aðrar nálganir svosem á grundvelli réttlætis eða réttinda, eru málinu óviðkomandi.

Þar sem enginn félagasamtök bera nafnið almenningur hverja hagsmunna er þá verið að gæta? Þar sem samfélagið er samansett af einstaklingum hver með sína hagsmuni er ómögulegt að skilgreina nákvæmlega hverjir tilheyra almenningi. Eru hinir efnuðu almenningur eða sérhagsmunahópur sem má fórna? Hvað með verkalýðsfélög eða lyfjaframleiðendur? Hver er almenningur og hver er fórnarlamb?

Í raun er þetta bara Willy Sutton heilkennið í jakkafötum. Ef einhver á peninga og einhver annar heldur að það væri hægt að nota þá í þágu “almanna hagsmuna” þá er allt leyfilegt. Það er sigur stjórnmálalegs siðleysis.

Le Juif Binni

What is your world view? Mine is grim...

What is your world view?

You scored as Existentialist.

Existentialism emphasizes human capability. There is no greater power interfering with life and thus it is up to us to make things happen. Sometimes considered a negative and depressing world view, your optimism towards human accomplishment is immense. Mankind is condemned to be free and must accept the responsibility.

100% Existentialist
100% Materialist
81% Modernist
25% Romanticist

Stelpan á Rikki Chan

Í gær þá ætlaði ég að færa einni af stelpunum á Rikki Chan rós, en hún var ekki að vinna þann dag. Þetta var liður í áætlun minni að eignast góðhjartaða og fallega kærustu til að eiga gefandi og innihaldsríkt samband með. Ég talaði aðeins við hinar gull fallegu stelpurnar þar. Þær virtust mjög glaðar að ég skyldi sýna starfsystur þeirra áhuga og þær voru einkar vinalegar. Þær sögðu mér að koma á morgun sem ég og gerði í dag. Daginn eftir þá náði ég athygli hennar. Hún hvíslaði einhverju til mín og skilaði mér ljóðinu sem ég orti handa henni áður. Svo faldi hún sig baka til. Ég heyrði ekki hvað hún sagði svo ég bað starfssystur og kynsystur hennar um að segja mér hvað hún sagði. Hún spurði hana og sagði að hún hefði skrifa eitthvað á blaðið. Þær virtust vonsviknar. Þar sagði hún að henni þætti fyrir þessu og ég ætti ekki að eyða tíma í hana því hún ætti kærasta og hefði þar afleiðandi ekki áhuga. Sem er vitaskuld gott og gillt. Ég fylltist eirðarleysi og jafnvel þegar ég var kominn heim gat ég hvorki setið kyrr né einbeitt mér.

Binni, viltu ei lýsa drauma víf þinni?
Sinni ég öllum svörum af baugalínu minni!
Er hún, hávaxin? Nei, hún er lágvaxin!
Er hún, holdsöm? Nei, hún er hófsöm!
Er hún, mikillát? Nei, hún er huglát!
Er hún, bláeygð? Nei, hún er skáeygð!

C'est la vie... ...nei reyndar lifir sumt fólk innihaldsríku lífi.